Paulina Sokołowska – psycholog
Pracuję z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi w kryzysie. Wierzę w indywidualne podejście i wspólne poszukiwanie sposobów na poprawę codziennego funkcjonowania.
O mnie
Jestem psychologiem z wykształceniem magisterskim. Ukończyłam jednolite studia magisterskie na kierunku psychologia w Akademii Podlaskiej w Białymstoku, a także studia podyplomowe z zakresu przygotowania pedagogicznego do wykonywania zawodu nauczyciela psychologa.
Doświadczenie zawodowe zdobywałam, pracując z dziećmi, młodzieżą i osobami dorosłymi w różnych formach wsparcia psychologicznego. Pracowałam zarówno w placówkach przedszkolnych, jak i w centrum wsparcia psychologicznego oraz gabinecie psychologiczno-terapeutycznym. Pozwoliło mi to poznać specyfikę pracy z osobami na różnych etapach rozwoju oraz w zróżnicowanych sytuacjach życiowych.
W swojej pracy kieruję się indywidualnym podejściem do pacjenta, uważnością i szacunkiem dla jego doświadczeń. Skupiam się na dostosowaniu formy wsparcia do potrzeb, możliwości i aktualnej sytuacji osoby zgłaszającej się po pomoc, zwracając szczególną uwagę na poprawę funkcjonowania emocjonalnego i codziennego komfortu psychicznego.
Moje podejście terapeutyczne
W swojej pracy korzystam z narzędzi terapii poznawczo-behawioralnej (CBT), koncentrując się na zależności pomiędzy myślami, emocjami i zachowaniami. Pracuję w sposób indywidualny, dostosowując formę wsparcia do potrzeb, możliwości i aktualnej sytuacji osoby zgłaszającej się po pomoc.
Dużą wagę przykładam do uważnego słuchania, poczucia bezpieczeństwa i relacji opartej na zaufaniu oraz szacunku. Wspólnie z pacjentem poszukuję rozwiązań, które mogą wspierać poprawę codziennego funkcjonowania i komfortu psychicznego.
Obszary pracy terapeutycznej
Pracuję z:
-
dziećmi
-
młodzieżą
-
osobami dorosłymi
Pomagam m.in. w:
-
zaburzeniach lękowych,
-
depresji,
- pracy z osobami w kryzysie emocjonalnym,
-
zaburzeniach neurorozwojowych,
-
terapii osób w spektrum autyzmu,
- wsparciu w obszarze ADHD
Moje doświadczenie zawodowe
-
Przedszkole Samorządowe w Grabówce – praca z dziećmi w wieku 3–7 lat, wsparcie rozwoju emocjonalnego i społecznego.
-
Prywatne Przedszkole „Słoneczna Przystań” – praca z dziećmi w wieku 4–7 lat, obserwacja rozwoju, wsparcie w trudnościach adaptacyjnych.
-
Centrum Wsparcia Psychologicznego „Kompas” – praca z młodzieżą od 14. roku życia, wsparcie psychologiczne w trudnościach emocjonalnych i kryzysach.
- Gabinet psychologiczno-terapeutyczny „W Harmonii” – praca z dziećmi, młodzieżą i osobami dorosłymi, wsparcie indywidualne w różnych obszarach funkcjonowania.
Szkolenia i rozwój zawodowy
-
Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) – praca nad zależnościami między myślami, emocjami i zachowaniami, wspierająca zmianę schematów utrudniających codzienne funkcjonowanie.
A prywatnie 🙂
Poza pracą cenię spokój i równowagę. Lubię chwile ciszy, które pozwalają złapać dystans i zadbać o regenerację.
Jeśli szukasz przestrzeni, w której Twoje dziecko, nastolatek lub Ty możesz porozmawiać i lepiej zrozumieć swoje emocje – zapraszam do QMEDICA Psychoterapia.
Poznaj innych specjalistów w naszej poradni 🩷
Masz pytania?
Nie wahaj się pytać – odpowiemy na wszystkie wątpliwości i wyjaśnimy każdy niepokój.
Zadzwoń do nas
Poradnia czynna:
Poniedziałek – piątek
8:00 – 20:00
Napisz email
lub skorzystaj z formularza kontaktowego
Jesteśmy tu, aby Cię wysłuchać.
Przeczytaj nasze artykuły
PTSD po trudnych doświadczeniach – kiedy ciało i psychika nadal żyją w trybie zagrożenia
PTSD nie zawsze wygląda jak scena z filmu. Czasem to życie w ciągłym napięciu, organizm, który nigdy się nie wyłącza, i reakcje ciała, których człowiek sam nie rozumie. Wyjaśniamy, czym jest PTSD po trudnych doświadczeniach, skąd się bierze i po czym można rozpoznać, że coś w nas zostało.
Dlaczego nastolatek nie słucha rodziców, a słucha rówieśników?
Dlaczego nastolatek nie słucha rodziców, a tych samych słów wysłuchuje od kolegi? Dla wielu rodziców to jedno z trudniejszych doświadczeń dorastania dziecka. Wyjaśniamy, skąd bierze się ta zmiana, dlaczego głos rówieśników staje się tak silny – i co może pomóc w utrzymaniu więzi z nastolatkiem.
Lęk przed bliskością – dlaczego chcemy relacji, a jednocześnie się ich boimy?
Lęk przed bliskością to doświadczenie, które dotyczy więcej osób, niż mogłoby się wydawać. Chcemy być ważni dla kogoś, czuć więź, oprzeć się – a jednocześnie, gdy ktoś naprawdę się zbliża, pojawia się napięcie, wycofanie albo potrzeba dystansu. Skąd bierze się ta trudność i dlaczego pragnienie relacji potrafi iść w parze z lękiem przed nią?